“Dark Superstition” wydaje się zupełnie naturalnym krokiem w ewolucji arizońskich deathmetalowców. Co prawda po drodze wydarzyła im się EP-ka, “An Unexpected Reality, momentami zahaczająca wręcz o terytoria grindowe, ale jak to w ekstremalnym metalu bywa, EP-ki są raczej poligonem doświadczalnym, a nie wyznacznikiem stylu danego zespołu. W związku z tym należy cofnąć się do pełnoprawnego poprzednika, “Deserted”, i proszę, nagle wszystko staje się jasne. Na najnowszym materiale Gatecreeper wraca do bardziej walcowatych struktur, gdzie ślamazarna motoryka brytyjskiego metalu śmierci (np. Bolt Thrower) miesza się ze szwedzkim wyczuciem rytmu i melodią. No właśnie – melodie zawsze w Gatecreeper występowały, lecz nigdy nie stanowiły kluczowej części muzyki. O ile na wspomnianym “Deserted” od czasu do czasu bywały mocniej zaakcentowane, o tyle na “Dark Superstition” pełnią rolę jednego z wiodących elementów każdej piosenki. I co ciekawe, nie są to wyłącznie melodie w skandynawskim wydaniu, choć te, oczywiście, dominują. Już wejściowe dźwięki rzuconego na start “Dead Star” mówią wiele o reszcie krążka – gdyby In Flames z okresu “Clayman” spotkało się z nieco późniejszym Dismember, tak brzmiałby owoc ich współpracy.
![](https://zine.knockoutprod.net/wp-content/uploads/2024/05/Gatecreeper2024a-1024x683.jpg)
Jednocześnie trudno nie oprzeć się wrażeniu, że wykluwające się przez parę lat “Dark Superstition” jest najbardziej zróżnicowanym materiałem, jaki Gatecreeper do tej pory przygotował. W przeszłości zespół albo szedł w średnio-wolne tąpnięcia, albo w sprint, a na nowej płycie jakby swobodniej tratuje piosenkową materię. Przykładowo: “A Chilling Aura” startuje od niemalże blackmetalowej strony, przywołując delikatne skojarzenia z Dissection, by w cięższych momentach zahaczać o In Flames w bardziej zgruzowanej wersji. Tak, wiem, to już trzeci raz, gdy w tym tekście pojawia się wzmianka o Björnie Gelotte i spółce, ale proszę nie kręcić nosami – bez wątpienia stanowili tu istotne źródło inspiracji. Reminiscencje Szwedów pojawiają się też w “Caught in the Threads” czy skocznym, d-beatowym “Oblivion”, ale najciekawiej robi się wtedy, kiedy zespół przenosi się z północy Europy do Wielkiej Brytanii. Im “Dark Superstition” wolniejsze, tym mocniej nawiązuje do Paradise Lost. I jest to świetna moc nawiązań, bo przy typowej dla siebie riffowej bazie z lekkim jaskiniowcem w tle grupa z dużą gracją odwołuje się choćby do zamaszystych leadów z “Gothic” czy nawet “Icon”. Udowadnia to nie tylko “The Black Curtain”, a więc najlepszy z rzuconych na pożarcie singli, ale i najbardziej rockowy w wymowie “Flesh Habit”. Gatecreeper żongluje tymi wszystkimi wpływami bez problemu – zupełnie, jakby w końcu nie bali się sięgnąć po wszystko, co ich jara. Nie dość, że brzmią swobodniej, to songwriting zyskał na sile – mielizn nie ma, momentów nudy również, a przebojowość wyziera z każdego kąta. Spokojnie zanucicie każdy z tych refrenów, jednocześnie nie zwijając podkówki z ust.
Pięcioletnia wyrwa między “Deserted” a “Dark Superstition” nie poszła na marne. Gatecreeper ciągle jest zespołem deathmetalowym z krwi i kości, ale nie daje się uwięzić w jednej konwencji, lecz poszukuje, stopniowo rozszerzając zaprojektowany przez siebie świat. Kochacie riffy i przebojowość w metalu śmierci? Pokochacie więc ten krążek.
Łukasz Brzozowski
(Nuclear Blast, 2024)
zdj. Trenton Woods