„Nihility”, czyli moment, w którym Decapitated odnaleźli siebie

Dodano: 17.11.2026
We wczesnym stadium działalności nie wydali dwóch takich samych płyt. Ich demówki i debiut sugerowały, że jeśli nie stracą formy, nagrają coś spektakularnego. No i nagrali „Nihility”.

Kiedy „Winds of Creation” ujrzało światło dzienne, prawie wszyscy rozpływali się nad jakością materiału, bo Decapitated byli tacy młodzi, a jednocześnie tacy utalentowani i zaawansowani technicznie. Mieli rację. Niemniej, gdy zapomnimy o wieku muzyków, a następnie przeanalizujemy całość na chłodno, wyłapiemy, że to naprawdę udany album, lecz tych brutali stać na więcej, że da się to dopracować. Bracia Kiełtyka, Sauron i Martin również doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Właśnie dlatego „Nihility” to jedna z największych pereł w ich dyskografii.

„DECOPYVADER”

Warto rozbroić ten granat na wejściu. Jasne, „Winds of Creation” to bardzo dobra płyta, dzięki której zespół zdobył wielu zwolenników, a chwilę później ruszył na podbój Europy… ale nie tylko. Co bardziej kąśliwi recenzenci czy słuchacze podśmiechiwali się z Decapitated, zaznaczając, że ich na debiutanckim krążku aż nadto czerpali z dokonań Vadera, co wynikało nie tylko z inspiracji olsztyńską grupą, lecz i obecnością Piotra Wiwczarka w roli producenta. Szczerze? Mieli trochę racji – zwłaszcza gęstsze riffy czy pojedyncze thrashowe zrywy brzmiały momentami jak żywcem wyjęte z dyskografii twórców „De Profundis”. Na „Nihility” ów problem nie istnieje. Techniczna szermierka, a przede wszystkim kreatywność Vogga w rozpisywaniu konstrukcji utworów rozwinęły się wyjątkowo mocno na przestrzeni ledwie dwóch lat. Chodzi nie tylko o to, że utwory wybrzmiały jeszcze bardziej zawile i palcołomnie niż na debiucie, ale przede wszystkim grupa złapała drugi oddech, zbudowała własną tożsamość. Dzięki tej płycie stali się liderami, a nie wyłącznie dobrze zapowiadającymi się dzieciakami.

ROZWÓJ 

Nie jest tak, że rozwinął się tylko Vogg, choć jego progres pozostaje najbardziej zauważalny. W końcu gitara gra pierwsze skrzypce na „Nihility” – podobnie jak na każdym innym albumie Decapitated. Nie sposób jednak nie zauważyć, że reszta załogi zrobiła wiele, by nie stać w tyle za liderem. Nieodżałowany Witold Kiełtyka (wówczas 18-letni!) niemal w pełni zdefiniował swój styl gry. Jego blasty były szybsze, brutalniejsze i bardziej skuteczne, a przejścia w jeszcze lepszy sposób służyły muzyce. Młody, a jednak inteligentny muzycznie bębniarz wiedział, że do takiej muzyki nie będą pasowały absurdalne popisy rodem z „The Sound of Perseverance” Death. Postawił na robotyczną precyzję w wybijanym rytmie i zagrywki na talerzach czy tomach, które budowały ten deathmetalowy krajobraz równie mocno co ryczące gitary. Ale nic dziwnego – w końcu Witek odpowiada również za niemało porcję songwritingu przy tej i dwóch kolejnych płytach. Dobrze brzmi również chlupiący w niskich rejestrach bas Martina, a firmowy bulgot Saurona (nie bez powodu posługiwał się również ksywką Pig) dopiero tutaj nabrał pełni kolorów. Słowem: wszyscy stanęli na wysokości zadania.

KLASA UTWORÓW

Bo zintensyfikowane techniczne zagrywki i bardziej mięsista produkcja to nie wszystko. Najważniejsze są utwory. „Winds of Creation”, mimo wielu ciekawych pomysłów, brzmiała momentami jak wielka hałaśliwa buła. Przy komponowaniu materiału na „Nihility” Decapitated bardzo szybko złapali, że jeśli chcą wznieść się na wyższy poziom, muszą zwiększyć dynamikę. Tak też zrobili. To fascynujące, że mimo tak zagmatwanej i hermetycznej techniczno-brutalnej konwencji zespół nie wpadł w monotonię, tylko zaserwował hity. Oprócz hitów zaproponował też kawałki od siebie różne – każdy miał swoją tożsamość, każdy wyróżniał się czymś innym. Otwierający „Perfect Dehumanisation (The Answer?)” to styl Krośnian w pigułce. Eksplozja blastów, progresywne ambicje z przeskakiwaniu z jednego motywu w drugi oraz błyskotliwe solówki Vogga. „Eternity Too Short” ma z kolei jedną z najlepszych riffowych mielonek i młynków w nowożytnej historii metalu śmierci – każda zagrywka brzmi bezbłędnie. Nie zapominajmy też o być może największym hicie grupy, czyli „Spheres of Madness”. Napisać tak trudny do zagrania numer w 4/4 to jedno, ale dotrzeć z nim tak daleko, że staje się klasykiem gatunku na długie lata – to jeszcze większe osiągniecie. Oczywiście w pełni zasłużone.

Dalsze losy Decapitated dobrze znamy. Pęd po deathmetalową koronę, zespołowa i rodzinna tragedia, następnie żmudny powrót do wypracowywanej pozycji oraz niemożliwy do zbicia jednego z największych polskich muzycznych towarów eksportowych. Czekamy więc na wiosenną trasę grupy w towarzystwie Septicflesh, Frontside i Damnation. Będzie się działo!

Łukasz Brzozowski

Bilety na kwietniowe koncerty Decapitated, Septicflesh, Frontside i Damnation kupicie TUTAJ.

Ostatnie wpisy

Kategorie

Obserwuj nas