Jedną z najfajniejszych rzeczy, które z miejsca czynią Charlotte Wessels ponadprzeciętną twórczynią, jest gatunkowy galimatias. Czysto technicznie najbliżej ma do sceny progresywnej, ale nie tylko dlatego, bo chętnie czerpie z progmetalu, lecz z racji ciągłych wolt stylistycznych. Holenderka nieustannie się rozwija, a nawet w ramach pojedynczego albumu kombinuje z różnymi środkami wyrazu. Wydała już trzy płyty, czwarta ukaże się w lutym, więc to dobry moment, by zanurkować w jej świecie.
TA PIERWSZA: „Tales From Six Feet Under” (Napalm)
Gdy ukazywał się debiutancki album Charlotte Wessels, sama zainteresowana miała wiele do udowodnienia. Po ponad półtorej dekadzie została odeszła z Delain i musiała zbudować się na nowo. Czy da się złapać lepszą okazję na wykonanie tego zadania niż za sprawą debiutanckiej solowej płyty? Holenderka napisała więc całą muzykę, teksty (to chyba jasne), wszystko wyprodukowała i tak oto powstał „Tales from Six Feet Under”. Wydany przed pięcioma latami krążek znacząco różni się od tego, co wokalistka robiła w Delain i bardzo słusznie. Mamy tu do czynienia z pop rockiem w wydaniu „art”. Dostajemy więc numery niesione równie mocno nośnymi riffami, jak też elektronicznymi teksturami. Radiowa przebojowość sąsiaduje tu z eterycznymi teksturami, a obok niemal indierockowej lekkości pobrzmiewa symfoniczna pompa w postaci numeru „Lizzie” nagranego z Alissą White-Gluz. To rzecz kreatywna, chwytliwa. Taka, którą możecie puścić w tle, ale także efektywnie rozbierać na części pierwsze. Bardzo udany debiut.
TA DRUGA: „Tales From Six Feet Under Vol. 2” (Napalm)
Pierwsza płyta Charlotte Wessels była jej wprawką w działania na gruncie solowym – czymś na kształt rozpoznania gruntu. Jak wiemy inauguracyjna część „Tales From Six Feet Under” spotkała się z bardzo ciepłym przyjęciem, więc należało iść za ciosem. Artystka dokładnie to zrobiła, ale jednocześnie – wbrew tytułowi – nie nagrała po prostu sequela debiutu. Zamiast tego wyjęła wszystkie asy z rękawa i pokazała na co ją stać. Wydany zaledwie rok po poprzedniku krążek bucha bogactwem estetycznym oraz jeszcze bardziej dopracowanymi piosenkami. Czego tu nie ma? Gotycki metal sąsiaduje z synthpopem. Art pop romansuje z indie rockiem. Metalowe wątki ścierają się z niemal folkową traydcją nurtu singer-songwriter. Mimo tylu różności Wessels ani razu nie wpada w pułapkę przegadania czy nadmiernego chaosu. Słucha się jej jeszcze lepiej. „Human to Ruin” zasuwa w niemal powermetalowym tempie, by później wejść w melodie bliskie „Dziecku Rosemary”. „Toxic” to z kolei spowity mrokiem pop, który w odpowiednich momentach podbijany jest metalem. Świetne numery, świetny album.
TA TRZECIA: „The Obsession” (Napalm)
Dużo zmian – na szczęście wszystkie dobre. „The Obsession” otwiera nowy rozdział w solowej karierze Charlotte Wessels. Artystka nigdy nie nagrała dwóch takich samych płyt, lecz przy tej trzeciej trudno nie zauważyć pewnego okrzepnięcia i ukonstytuowania w pełni osobnego stylu. Wcześniej wokalistka dużo eksperymentowała, badała grunt i pozwalała sobie na różne rzeczy, przy czym „The Obsession” to już rzecz ugruntowana, w stu procentach „jej”. Estetycznie mamy do czynienia z mieszanką symfoniczno-metalowej pompy – o bardzo filmowym zacięciu i dramaturgii – oraz progresywnym metalem. Nie brak tu zmian rytmu czy tempa, a jednocześnie nikt nie wpada w popisówę. Wessels skupia się już przede wszystkim na wokalu, nie udźwignięciu wszystkich instrumentów, co również wpływa na charakter materiału. Jest jeszcze bardziej epicki i dopracowany niż przedtem. Przeskakujący z mosiężnych riffów do klasycyzujących pasaży fortepianiu „Solstice” dobrze wprowadza w klimat materiału. „The Crying Room” czy „Ode to the West Wind” idealnie łączą stare z nowym, a wieńczący całość, nagrany na nowo wariant „Soft Revolution” pokazuje, jak długą drogę przeszła Charlotte. Pełen podziw.
Najnowsza płyta Charlotte Wessels (i jej zespołu – The Obsession) ukaże się już 5 lutego, a jej tytuł to „Mute Swan Empire”. Dotychczasowe single dowodzą, że będzie naprawdę potężna. Przypominamy też o koncercie artystki z Melissą Bonny na supporcie. Zobaczycie je 18 lutego w Hype Parku.
Łukasz Brzozowski
zdj. materiały artystki