ZINE online

Na “Freak Dreams” niemieckie Slope daje nura we wczesne lata 90., kiedy termin “crossover” nie był wyłącznie opisem zorientowanej na hardcore odmiany thrashu, a metalowo-funkowo-hardcore’owym przekładańcem. Co z tego wyszło? Być może najbardziej kolorowa okołopunkowa płyta tego roku.

Wydana w 2020 “When I Die, Will I Get Better?” nie była debiutem, ale wybrzmiewała jak debiut – otworzyła przed Svalbard mnóstwo różnych furtek, unikając jednoznacznych deklaracji gatunkowych. Trzy lata później Brytyjczycy wydają kolejny materiał, tym razem w barwach metalowego majorsa. Co mogło pójść nie tak? Otóż, jak się okazuje, całkiem sporo.

Po ośmiu latach ciszy (z przerwą na EP-kę “Paradise Envenomed”) Cruciamentum wracają z drugim albumem – bez pompatycznych zapowiedzi czy sztucznie generowanego szumu. Brytyjczycy po prostu wyleźli z krypty i zademonstrowali światu swój plugawy metal śmierci.

Koniec największego boomu na stoner nastąpił równie nagle, co jego początek, a fakt, że jednym z ważniejszych powidoków tego zjawiska jest zespół pokroju Green Lung – tzn. taki, który mimo wszystko nie umie przebić szklanego sufitu z napisem „solidność” – mówi chyba całkiem sporo o kondycji całego gatunku.

W życiu Simona Bonneya, lidera Crime & The City Solution, jedyną stałą jest zmiana. Był już kierowcą ciężarówki, pracował przy tworzeniu filmowych scenografii, a także podróżował po Azji Południowo – Wschodniej walcząc z korupcją. Teraz powrócił do muzyki.

Czy do grania metalu niezbędny jest pierwiastek arogancji? Normalnie odpowiedziałbym, że nie, wystarczy zdrowa dawka pewności siebie, która pozwoli na bezstresowe wprowadzanie własnej wizji w życie. Idąc tym tropem, Wayfarer wydawali się do tej pory zespołem pewnym siebie, ale nie butnym. Otoczka, jaką obudowali nową płytę, każe już myśleć o tym drugim, ale czy to aby na pewno coś złego?